Historia okrętu 275 - Okręt przed rokiem 1970.

Okręt zbudowano jako jeden z  27 niszczycieli klasycznych projektu 56 (typ "Kotlin"). Późniejsza modernizacja  do projektu 56PŁO dwunastu okrętów wzmocniła jedynie uzbrojenie  przeciw-podwodne, pozostawiając nie rozwiązaną sprawę obrony przeciwlotniczej.  W 1959 roku rząd ZSRR zatwierdził, opracowywany od roku projekt 56K uzbrojony  na rufie w wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych. Przebudowa do tego wariantu  jedynego okrętu - o nazwie Brawyj - trwała od połowy 1959 do 1960 roku. Jednak dopiero  w 1962 roku jednostka miała zamontowane i gotowe do użycia wszystkie nowe  systemy uzbrojenia i wyposażenia elektronicznego. Dwa lata później opracowano  rozwinięcie tego po trosze doświadczalnego wariantu "56-ki", a mianowicie  projekt 56A. Wykorzystano w nim nowe, wprowadzone w pierwszej połowie lat 60.  wzory uzbrojenia, co jednak w zasadniczy sposób nie wpłynęło na zmiany wyglądu  zewnętrznego. Oprócz rufowego cztero-lufowego stanowiska armat SM-20 kał. 45 mm  zdjęto ostatecznie również dwa, umieszczone na śródokręciu. Na dziobie miotacze  bg RBU-2500 zastąpiono nowszymi - RBU-6000, na szczycie przedniego masztu  miejsce anteny radaru MR-300 zajęła antena trójwspółrzędnego radaru MR-310, a  stację hydrolokacyjną Pegas-2M wymieniono na nowszą GS-572. To ogólne dane,  jednak poszczególne okręty przebudowane do standardu 56A różniły się między  sobą w szczegółach uzbrojenia i elektroniki. Proces modernizacji ze względu na  duże koszty zakończono na siedmiu niszczycielach. Ósmym był Sprawiedliwyj,  jednak program jego przebudowy oznaczono jako 56AE. Wszedł w skład Floty  Bałtyckiej ZSRR. W czasie swojej służby "zaliczył" dwie wizyty  zagraniczne. Był w Rostocku 18-22 października 1962 roku i Kopenhadze w dniach  8-12 maja 1964. Pod koniec lat 60. zapadła decyzja o modernizacji okrętu według  projektu 56A ze zmianą klasyfikacji na niszczyciel rakietowy.

Miała ona nieco inny zakres niż na jego bliźniakach doprowadzanych do standardu 56A. Niszczyciel otrzymał inny radar, stację hydrolokacyjną i wyrzutnie rakietowych bomb głębinowych, wszystko starszych typów. Prace stoczniowe na modernizowanych okrętach - w tym na Sprawiedliwym( stocznia w Leningradzie lata 1968-1969) - przebiegały według następującego schematu.

Po pierwsze zdemontowano  wszystkie elementy wyposażenia zbędne w nowym wariancie. Na Sprawiedliwym były  to: rufowa wieża armat uniwersalnych kał. 130 mm, rufowe i dwa stanowiska z  działkami plot. kał. 45 mm ze śródokręcia, rufowy aparat z pięcioma wyrzutniami  torpedowymi, zrzutnie i miotacze bomb głębinowych oraz rufowa, niewielka na  wersji klasycznej, nadbudówka. W zamian całą wolną przestrzeń od drugiego  komina w kierunku rufy zabudowano długą nadbudówką. Centralna i najwyższa jej  część zajęta została przez wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych i odchylacz strug  gazów wylotowych. Nowy wariant starego projektu miał - jak się okazało -  zwiększoną wyporność i zanurzenie (wystarczy porównać dane), co przy  niezmienionej siłowni spowodowało obniżenie prędkości maksymalnej. Przebudowa  pogorszyła stateczność jednostek, koniecznym okazało się więc używanie części  paliwa jako balastu. Zmniejszyło to tym samym zasięg praktyczny projektu  56A/AE. Po zakupie przez Polskę niszczyciel został spisany ze stanu floty  radzieckiej dopiero 27 stycznia 1971 roku.